Dzień urodzinowy został zwieńczony najlepszym prezentem ever - zabieg się udał. Mimo że przez cały dzień miałam serce w gardle i wieczór spędziłam  na korytarzu w klinice, to się nie liczy. Ważne, że jest lepiej.
Oczywiście, szkoda, że parę osób nie pamiętało o mnie i nie złożyło mi życzeń. Ale to też się nie liczy. Teraz idę na rower, a później ze spokojem zabiorę się za naukę. O, tak - opanowanie to mój pierwszy krok na odbijanie się od dna. Mam głęboką nadzieję, że z powrotem na niego nie wrócę. Tak naprawdę ten pierwszy krok jest zawsze najtrudniejszy.

Coś dziwnego dzieje się z moim laptopem.
Po pierwsze, nie mogę pobrać dosłownie nic z Internetu, bo w ostatnim momencie zostaje ono przerwane!!!
Po drugie, nie widzę żadnych filmów na youtube, słyszę tylko sam dźwięk!
Po trzecie, nie mogę w ogóle wejść na gg! Ikona zwyczajnie nie otwiera się.
Po czwarte, nie działa mi kopiowanie żadnych informacji, nawet teraz, jak chciałam wkleić Wam linka.

Usunęłam 20 robaków, w tym 2 trojany.
To może mieć z tym związek? I co mam teraz zrobić?

Widzicie te nawiedzone oczy? Moje zmierzają w tym samym kierunku. Dzisiaj przebrałam miarkę. Mam nadzieję, że nie poniosę za to kary.

Tego dnia nie spieszyłam się. Byłam sporo przed czasem, więc poszłam się przejść do szatni. I spotkałam tę sprawiającą mi tyle bólu postać. Jak zwykle zostałam potraktowana niejednoznacznie obojętnie. Nie uśmiechnęłam się wcale, a nasza rozmowa sprowadziła się właściwie do funkcji fatycznej. Poszłam po kawę. Wyszłam z nią na dwór i wygrzewałam się na słońcu. Do domu wróciłam dosyć późno, ale wcale nie martwiłam się. Ani nim ani egzaminem. Kolejnego dnia miałam wolne, ale postanowiłam wybrać się do szkoły obczaić sytuację drugiej połowy mojej klasy, która przechodziła ustny polski. Sama też musiałam nastawić się psychicznie. Absolutnie nie chciałam go spotykać. I tak też się całe szczęście nie stało. Weszłam do szkoły w pośpiechu, gdyż umówiłam się z koleżanką, a byłam już sporo po czasie. Z oddali ujrzałam czyjś serdeczny uśmiech. Tak, to był K. Przywitałam się i zaczęliśmy rozmawiać. Nie rozumiałam jego uprzejmego zachowania już od samego początku naszej znajomości, gdyż, o ironio, poznałam go przez A. To jeden, z jego najlepszych kolegów i to on nas ze sobą poznał. Jednak kolega K. w przeciwieństwie do A. nadal traktował mnie tak samo sympatycznie. Mimo że A. czasami udawał, że mnie na przerwach nie widzi, K. zawsze był fair i potrafił dostrzec mnie w największym tłumie. Początkowo nie zdawałam sobie sprawy, że pod jego cudownym uśmiechem, kryje się coś jeszcze. Nie potrafiłam też pogodzić faktu, iż jest to jeden z najlepszych kolegów A. i tego, że K. to człowiek o wielkim sercu. Jednak za niedługo sprawa rozjaśniła się i tym samym, pojawiły się nowe wątpliwości...

C.D.N.

Na dziś koniec pracy - dobranoc! U mnie właśnie skończyła się burza.